กลับมาแล้วครับ(อีกที)

ปัจฉิมนิเทศน์

ค่ายสุดท้ายในชีวิตม.ปลาย

ไปที่หาดแหลมศาลา อุทยานแห่งชาติเขา300ยอด
ประจวบฯ ครับ

ตอนเช้าอาจารย์นัด7โมง

เหมือนเดิม...อาจารย์ไม่มา

นั่งรออาจารย์

พอเริ่มลงทะเบียน

มีการแจกเทปเพลงโรงเรียนด้วย
(เอ่อ คือ จะจบแล้วเลยให้ฟรีใช่มะ ก่อนหน้านี้ขาย)
(เอ๊ะ...รึว่าขายไม่ออก 555+)

จากนั้นไปรวมกันที่โรงยิมอาจารย์วิโรจน์มาพูดเล็กน้อย

ดร. ชิวว ของเรา

จากนั้นไปขึ้นรถครับ(เวรลืมถ่ายภาพรถ)
เอาเป็นว่าเป็นรถแอร์สองชั้น

รถแอร์!!!! โอ้ววว ค่ายสุดท้ายนี้มันหรูจริงๆ

ถ่ายรูปตัวเองเล่นๆในรถ...เงาผี55

ในรถเขียวมากๆ

กว่าจะไปถึงประจวบ นานมากก

รถเบรคลมหมด

รถโดนเฉี่ยว

หลงทาง

ที่สำคัญกุเมารถ

ก็ไปถึงจนได้

หลังจากเข้าห้องน้ำไปหนองคายเรียบร้อยก็มาขึ้นเขา

เพื่อข้ามไปยังหาดแหลมศาลา
อันเป็นที่พัก

ความจริงนั่งเรืออ้อมเขาไปก็ได้แต่อาจารย์อยากให้นักเรียน
มีความอดทน ^ ^"

(เขาว่างั๊นนะ)

ฝากไอ้โบะถือกีต้าร์แล้วถ่ายรูปมัน

จากนั้นก็มาถึงหาดแหลมศาลาจนได้ครับ

หาดแหลมศาลา

หลังจากแบ่งเต้นท์เรียบร้อย

อาจารย์ก็ประกาศ

"ใครจะทำอะไรเชิญ"

วิ่งลงน้ำสิครับ ถอดเสื้อ เข็มขัด แล้ววิ่งลงไปเลย

เพื่อนๆวิ่งลงทะเล

จากนั้นไอ้ป๊อปขอทำสัญลักษณ์หน่อย

DS.RU.30บนทรายล้อมด้วยน้ำทะเล

จากนั้นเป็นเวลาข้าวเย็นครับ

ไปยังโรงอาหารของหาด

ตั้งอาวุธ พร้อมกิน

กิจกรรมในคืนแรกเป็นกิจกรรมแนะแนว
การใช้ชีวิตมหาลัยจากรุ่นพี่

พี่อู้กับพี่หลินก่อนจะบรรยาย(ดูพี่อู้แกทำหน้า)

บรรยายเสร็จก็ไปนอนครับ

แต่ไอ้ป๊อปไม่นอนอ่ะ

เดินออกจาเต้นท์ไปกริ๊บกะไอ้ไผ่ริมชายหาด

ไอ้ปลั๊กพาไปดูแพลงตอนส่องแสง

งามจริงๆ

ไอ้ไผ่มันมึนๆ

ไอ้ปลั๊กบอกว่า "แพลงตอนส่องแสงสีเขียว"

ไอ้ไผ่มันตอบ "ไหนวะปลาวาฬเกยตื้นสีเขียว"

ไอ้บ้า

จากนั้นก็ไล่ขุดรูปูกะไอ้ปลั๊ก จนเกือบตีสาม

หมดแรง กุกลับมานอน

แล้วตีห้าก็ตื่นมา ไปแปรงฟันกับอนุตร

แล้วก้มานั่งรออาทิตย์ขึ้นที่ชายหาด

รอดูพระอาทิตย์ขึ้น

ขึ้นแล้ว ไอ้ป๊อปขอยืนมองการไกล

ไอ้ปอนด์ทำตัวเป็นราหูอมดวงอาทิตย์

จากนั้นสายๆหลังข้าวเช้าแล้ว

เป็นกิจกรรมไปดูถ้ำครับ ถ้ำพระยานคร

เดินขึ้นเขาไป300เมตร(ชันๆ)

เริ่มปีน

ไอ้หนูนี่คือคนนำทาง(ชันมะ)

หลังจากเดินขึ้นไป300เมตร

เหงื่อตกกีบ

ก็เดินลงอีก130เมตร

ระหว่างเดินลงไอ้หนูคนนำทางบอกว่า

มีหินงอกขึ้นมาเป็นรูปรัชกาลที่5

คือพระองค์เคยเสด็จมาพบถ้ำนี้โดยบังเอิญ

ก็เออแปลกดีแฮะ งอกขึ้นมาเองเลย

เห็นที่งอกขึ้นมามั๊ยครับ

จะดูให้เป็นร.5มันก็ดูได้อ่ะนะครับ

เกิดขึ้นเองไม่ได้มีใครไปทำอะไร ก้แปลกดี

รัชกาลที่5ทรงพอพระราชหฤทัยในถ้ำนี้มาก

จึงสั่งให้สร้างที่พลับพลาประทับขึ้นด้วย

ลงไปถึงพลับพลา

ถ่ายรูปกับที่ประทับเสียหน่อย

นู๋แนทมาถ่ายด้วย

จากนั้นนั่งฟังพ่อหนูน้อยบรรยายเกี่ยวกับที่นี่

ตัวเล็กแต่รู้เยอะนะครับ

น้องๆได้บอกว่าช่วง10โมงกว่าๆ แสงอาทิตย์จะสาดส่องลงมา
ที่พลับพลา งามมาก

ก็รอสิครับอยากดู

ข้างในเย็นสบาย จะหลับแหล้วว

รอไปรอมา ไอ้ปอนด์อยากส่งเสียงอึกทึกในถ้ำ

มาชวนขึ้นไปบนยอดเนินบูมพ่อขุนกัน

เอ้า!! เฮ!! เฮ่ย!! พ่อกูขุนศรี!! แม่กูนางเสือง!!
ลูกหลานเต็มเมือง!! สาธิตราม!! เฮ้!!

ตอนปีนขึ้นเนินรีบปีนกันมาก กลัวกลุ่มอื่นคิดแบบเดียวกัน
เดี๋ยวไม่ได้เป็นกลุ่มแรก 555+

เสียงดังลั่นไปทั้งถ้ำ ทุกคนหันมามองแล้วโห่ร้องตบมือให้

เท่ป่ะล่ะ 555+

จากนั้นก็ได้เวลาที่แสงสาดลงมาพอดี

งามมากๆครับ

ดูความงามที่สุดตรงนี้เสร็จ

ก็ปีนเขาเหงื่อตกกีบกลับไปค่ายครับ

ตอนบ่ายโอ้วเย่ กิจกรรมชายหาด

อาจารย์วิโรจน์กะอาจารย์รสสุคนธ์ เล่นเกมปิดตาตีปี๊บ

โดนเด็กหลอกให้ฟาดกันเอง
(เสียดายไม่สำเร็จ จารย์รู้ตัวก่อน)

ตรงนั้นแหละจารย์!! ฟาดเลย!!! 555+

จากนั้นก็ลงทะเลกันครับ(โดนแดดเผาซะแสบเลยผม)

ครั้งนี้ไอ้ปัฐเป็นคนทำสัญลักษณ์

DS.RU. 6/1-2

ห้องผมเองล่ะ

สาธิตรามห้อง 6/1(2)

กลางคืน

คืนนี้เป็นคืนเปิดใจครับ ทุกคนมานั่งล้อมกัน

ใครอยากจะบ่นอยากจะพูดอะไร พูด

นั่งริมหาด จุดเทียน เผยความในใจ

คืนนี้ไปเปิดใจส่วนตัวกันต่อกับนู๋แนท

ว่าที่ผ่านมาเป็นยังไง คิดยังไง

ตอนแรกคิดว่ามันจะเป็นอีกอารมณ์ซะอีก

แต่เหมือนกับว่า เรามีความคิดที่

สอดคล้องกัน

เลยเป็นการเปิดใจที่ได้ เปิดใจกันจริงๆ

ถามทุกคำถามที่คาใจ

พูดถึงอนาคตที่อาจจะเป็น

ได้ย้อนไปสู่วันเก่าๆ จุดเริ่มต้น

ความคิดที่อยู่ณ.จุดเริ่ม

เพิ่งได้รู้ว่าเราเองก็มีคนที่มองเห็น

ส่วนที่อยู่ลึกๆ เหมือนกัน

รุ่งเช้า

ออกมานั่งเล่นกีต้าร์ที่ชายหาดกับเพื่อนๆ

โบะ เอิร์ธ อมนุด นน ไบ๋ ปอนด์

ไอ้ปอนด์ไปห้องน้ำพอดีอดเข้ากล้อง

จากนั้นก็เป็นพิธีผูกข้อไม้ข้อมือครับ

ตอนโอวาทสุดท้ายดว้ยความที่นอนดึกมาสองคืน ไอ้ป๊อป

หลับ

ตื่นมารับพรพอดี เย่วว

แล้วก็ไปให้อาจารย์ผูกข้อไม้ข้อมือ

ผอ. ทิพย์ อ.วิชัย อ.ไพศาล

อ.วีระชัย อ.มาลี

อ.456
(ชื่อจริงจำไม่ได้เรียกรหัสว.จนติด = =')

อ.วิโรจน์ อ.รสสุคนธ์ อ.ณัฐภาส(บาทหลวง)

พี่ยอด อ.ต้น

จำได้เท่านี้ล่ะครับ

เพิ่งได้รู้ว่า ผอ.จำเราได้ด้วยแฮะ = ='

ได้รุ้ว่าอาจารย์หลายๆคน เฝ้ามองเราและจดจำเรา

โดยที่เราไม่รู้ตัวเลย

พี่ยอด ผอ. อ.ไพศาล อ.วิชัย อ.บาทหลวง

อาจารย์เหมือนไม่สนใจ

เพราะผมเองก็ไม่ได้มีอะไรที่เด่นในช่วงหลังๆ

ประธานนักเรียนก็ไม่ได้เป็น

กิจกรรมก็ทำน้อยลงด้วยหลายๆเหตุผล

แต่อาจารย์ก็ยังคงติดตาม

เฝ้ามองโดยที่ผมไม่รู้ตัว

อาจารย์ทุกคนกล่าวชม ในสิ่งที่ผมไม่คิดว่าเขาจะสังเกตได้จากตัวผม

ตรงจุดนี้คิดได้อย่างนี้ น้ำตาแทบจะไหล

แต่ก็ไม่ไหล (ใจแข็งเกิน)

อาจารย์ไพศาลผูกข้อมือให้

จบพิธีแล้วก็เดินทางกลับไปยังจุดที่รถจอด

อันที่จริงอาจารย์ให้ขึ้นเรือกลับจะได้ไม่เหนื่อย

แต่ไอ้ป๊อปขี้เกียจเปลี่ยนรองเท้าและ เพราะต้องลุยทะเลไปขึ้นเรือ

เลยขออาจารย์ปีนเขากลับเหมือนตอนมา

ถ่ายภาพเพื่อนๆลงจากเรือ จากบนเขา

-ค่ายนี้ค่ายสุดท้าย

-ค่ายนี้ได้เปิดใจ

-ขอบคุณอาจารย์ที่ให้ความรู้และเฝ้าดูเราเติบโต

-ขอบคุณเพื่อนๆที่อยู่ด้วยกัน

-ขอบคุณเพื่อนๆที่รักเรา(ทำให้เรามีความสุข)

-ขอบคุณเพื่อนๆที่ไม่ชอบเรา(ทำให้เราแข็งแกร่ง)

-ขอบคุณแนทที่ใส่ใจเรา คอยเป็นห่วงเรา ในเรื่องต่างๆ
แบบที่ไม่มีใครให้เรามาก่อน

-ภาพหลายๆภาพ ถ้าไม่มีกล้องแนท ไม่มีแนทคอยถ่าย
ก็คงไม่มีเราในภาพ

-ขอบคุณพรหมลิขิตที่ให้พวกเรารุ่น30มาเจอกัน

- ถ้าไม่จริงใจ ก็คงไม่เปิดใจ -

- จะไม่ลืมพวกนาย -

เสียดายที่entryนี้หาเพลงใส่ไม่ได้
gmember ปิดปรับปรุง

จะไปหาที่อื่นก็ไม่รู้จะหาที่ไหน เปิดไปไม่เจอURL

เอาเป็นว่าเนื้อเพลงแทนละกัน

ความทรงจำสีจาง - ปาล์มมี่

ใครคนหนึ่ง คนนั้น ในวันหนึ่ง วันนั้น
เคยผูกผันกัน ซะมากมาย
เพราะวันที่ห่างเหิน มันก็เริ่มห่างหาย
เพียงแค่เพราะเราไม่เจอะกัน

ไม่เรียกร้องให้กลับมา หรือว่าผลักใส หรืออะไรทั้งนั้น
เก็บเอาไว้ในส่วนลึก ซ่อนอยู่อย่างนั้น รู้ว่ามันไม่ไปไหน
แม้กระทั่งตอนนี้ เขายังอยู่ตรงนี้ ในภาพทรงจำสีจางจาง

เหมือนว่าจะเลือนหาย คล้ายว่าจะเลือนลาง
บางอย่างก็ยังไม่เปลี่ยนไป

ไม่เรียกร้องให้กลับมา หรือว่าผลักใส หรืออะไรทั้งนั้น
เก็บเอาไว้ในส่วนลึก ซ่อนอยู่อย่างนั้น รู้ว่ามันไม่ไปไหน
แม้กระทั่งตอนนี้ เขายังอยู่ตรงนี้ ในภาพทรงจำสีจางจาง

เหมือนว่าจะเลือนหาย คล้ายว่าจะเลือนลาง
บางอย่างก็ยังไม่เปลี่ยนไป

...ในความทรงจำสีจาง จาง...